Aantrekken. Verliefd. Afstoten.

Sorry. Het spijt me. Het ligt niet aan jou, maar aan mij. Ik kan niet meer. Ik wil je geen pijn doen. Zo beindig ik het. Maar laat ik eens eerlijk en alles opbiechten. Het zijn allemaal leugens, leugens en nog eens vieze vuile harde leugens. Ik wil je wel pijn doen, ik kan nog wel en het ligt wel aan jou - boven al het spijt me niet en het doet me echt niks. 

Ik ben de type die niet gemaakt is voor relaties, omdat er once upon a time iemand was - een jongen. Die jongen heeft me gebroken en me liters tranen laten huilen. Sindsdien geef ik me nooit meer helemaal aan iemand. Jaja, boohoo bad story denk je nu. Nu ben ik het als een spel gaan zien. Hoe snel kan ik iemand kapot maken? In het begin had ik het zelf niet door, maar nu kan ik er niet meer vanaf hoe graag ik het wil. Zie je alweer een leugen. Nee ik wil er helemaal niet van af, ik geniet ervan. Ik heb een soort van verslaving waar geen afkickkliniek voor is. En neem tussenwegjes, en kom er toch wel mee weg. Ja ik weet dat er ooit een dag komt dat mijn tussenwegjes dood lopen.

Nu je bezig bent met dit verhaal lezen, denk je wat een ziek persoon is zij. Oordeel nooit over iemand waarvan je het verhaal niet van weet, nooit. Maar zelfs als je het verhaal zou weten, zou je me alsnog ziek vinden.  Ik ben zo, ik voel me zo, dit is ik. Zelfbescherming.

Aantrekken, verliefd , afstoten. Ik wil je graag, ik wil je, echt waar. Ik laat het je niet zien of merken maar ik wil het wel. En ik denk dat jij het ook door hebt. Je begint aan me te wennen, je begint iets voor me te voelen. Je dacht echt dat dit een grap was he? Ik pak je mentaal net als een slang die je wurgt. Ik pak je zo hard mentaal dat je niet los kan laten. Je raakt gewend aan mijn geur, mijn woorden en mijn stem. Fysiek geef ik niks van mezelf. Want nee zo ben ik niet, en dat juist is wat jou het meeste aantrekt. Je wacht er op, je denkt dat jij die gene kan zijn? Je bent in de wolken, ik voel het. je zweeft en denkt voor altijd daar boven te zijn. Ik geef je de tijd en de rust, geniet van je gevoel. Zweef en leef. Voor eventjes dan. Ik laat je los, het wordt me te serieus. Ik ben bang dat ik ook gehecht raak aan jou. Ik laat je los, ik laat je vallen, hard op de grond. Sorry het spijt me. Leugen. Het lijkt net een film, alleen ben ik de slechterik. Je ogen worden groter en groter wanneer ik je vertel dat ik door ga met mijn leven zonder jou, je bent stil maar je ogen schreeuwen. Je kijkt me aan alsof ik je heb bedrogen, alsof ik van je heb gestolen, je kijkt me aan alsof ik iemand vermoord heb. Jij had plannen, jij zag het als een eeuwigheid, jij had alles al opgegeven voor mij. Ik blijf naar je kijken, je doet raar, je laat emotie zien die ik nooit eerder bij je gezien heb. Woedend maar gevoelig, tranen stromen over je wang. Ik weet dat het voor jou veel betekende, Machtig voel ik me, ik voel me goed. Het gevoel dat ik niet gekwetst bent,  alweer niet, niet weer. Ook al weet ik dat ik jouw wereld ben kan jij nooit de mijne zijn. Ik-vorm dat is waar ik voor sta, wij-vorm zit niet in mij. 

In de wolken ben ik dan uiteindelijk, in een ik-vorm - als een individueel.